| Ziek of niet ziek, het leven gaat door. Dat weet je wel, maar soms is de werking ervan regelrecht een klap in je gezicht. Ga je mee uit eten, er is al geboekt voor iedereen. Nee, ik ga niet mee – want het is ’s-avonds, een uur enkele reis, te druk, lopend buffet, mijn medicatie… Er wordt nog wat druk gezet, want we nemen niet snel genoegen met “nee”. Ik houd mijn poot stijf, want meegaan is echt geen optie. Waar ligt nu de teleurstelling? Voor mij is het onbegrijpelijk dat de traditie, ondanks dat de familie niet compleet is, toch door moet gaan. Je doet mee of je ligt eruit. Helemaal niet erg dat je ziek bent, maar we willen er vooral geen last van hebben. Misschien is het een optie om een vorm te zoeken waarbij iedereen aanwezig kan zijn. Denk in mogelijkheden, niet in onmogelijkheden. Daarvoor moet je communiceren met elkaar. En dat is nou net waar mijn familie niet goed in is. Kerst is in aantocht en de volgende klap ook. Toch maar trouw blijven aan mijzelf. Da’s ook beter voor mijn gezondheid. |