| Ik heb een buurvrouw met Parkinson en die kan het allemaal nog prima. Je ziet het niet aan je hè. Zo wat opmerkingen die je te horen krijgt. Vaak onbezonnen, maar o zo kwetsend. Het is niet leuk om ziek te worden en ook niet om het te zijn. Maar in de ogen kijken van een voor jou geliefd persoon en zien dat zij het er ook lastig mee hebben, is misschien nog wel erger. Dan kun je maar 1 ding gebruiken en dat is LIEFDE. Een knuffel, begrip, meebewegende mensen om je heen. Niets te hoeven uitleggen of, erger nog, te hoeven verdedigen. Een ziekte hebben is al vermoeiend genoeg zonder de last van anderen. Die moeten ze zelf maar dragen met hun gezonde schouders. |