| Middels dit blog, wil ik een ode brengen aan de man die een zieke vrouw heeft, aan de vrouw met een zieke man, etc. In ieder geval aan MIJN man. Zonder hem ben ik reddeloos verloren. Naast hulp bij praktische zaken, ovenschalen uit een gloeiend hete oven halen, groente snijden, even iets van de bovenste plank halen en “zet me even af bij de fysio”, is er ook altijd hulp op het vlak van meeluisteren met belangrijke gesprekken (op het werk), “zal ik eerst bellen om het goed uit te leggen, kun jij het houden bij koetjes en kalfjes”. En dan heb je nog de lifesavers, zoals deuren op slot doen omdat ik het vergeten ben en obstakels uit het gangpad halen. Hij heeft er een baan bij gekregen en als zelfstandige had hij het al druk. En altijd alert zijn, dus altijd aanstaan. Want ja, ik ben niet zo snel meer. Je kunt op mij alleen nog bouwen onder bepaalde omstandigheden. Laten we maar zeggen dat het een goede vorm moet hebben. Het aanpassen van de vorm waarop ben ik weer heel handig in. Maar het vereist wel wat van de mensen om je heen, zonder hun inzet, dat maakt dat werkt. En ik ben er hen heel dankbaar voor, bereid te zijn dat te doen. |
😘