| Als je het positief wilt bekijken dan kan je concluderen dat het afgelopen jaar heel leerzaam was. Leren over Parkinson, over medicatie, over mijzelf en hoe het op elkaar inwerkt. Het was “gezondheidstechnisch” niet zo’n vrolijk jaar! Een verhuizing en een verbouwing verder en het goed krijgen van medicatie gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Gezonde mensen krijgen van verhuizen en verbouwen al slapeloze nachten, voor mij geldt de overtreffende trap. Je draait wel op volle toeren, maar je doet niet echt mee. De koffie is ook belangrijk tijdens het klussen, maar schept toch minder voldoening. En laat dat nou net zijn wat je nodig hebt. Het leven lijkt zich te reduceren tot bezigheidstherapie. Gelukkig werk je nog en heb je op tijd nagedacht over een hobby (ik kan iedereen het bouwen van Harry Potter-lego aanbevelen, naast het lezen van de boeken en kijken van de films). Want je moet in beweging blijven, letterlijk én figuurlijk. Maar waar ik de meest voldoening uit haal is werk: wel zittend, achter de pc. Het leven blijft een uitdaging, a box full of cholates, you never know what you gonna get (Forrest Gump). |
Auteur: admin
03) ODE
| Middels dit blog, wil ik een ode brengen aan de man die een zieke vrouw heeft, aan de vrouw met een zieke man, etc. In ieder geval aan MIJN man. Zonder hem ben ik reddeloos verloren. Naast hulp bij praktische zaken, ovenschalen uit een gloeiend hete oven halen, groente snijden, even iets van de bovenste plank halen en “zet me even af bij de fysio”, is er ook altijd hulp op het vlak van meeluisteren met belangrijke gesprekken (op het werk), “zal ik eerst bellen om het goed uit te leggen, kun jij het houden bij koetjes en kalfjes”. En dan heb je nog de lifesavers, zoals deuren op slot doen omdat ik het vergeten ben en obstakels uit het gangpad halen. Hij heeft er een baan bij gekregen en als zelfstandige had hij het al druk. En altijd alert zijn, dus altijd aanstaan. Want ja, ik ben niet zo snel meer. Je kunt op mij alleen nog bouwen onder bepaalde omstandigheden. Laten we maar zeggen dat het een goede vorm moet hebben. Het aanpassen van de vorm waarop ben ik weer heel handig in. Maar het vereist wel wat van de mensen om je heen, zonder hun inzet, dat maakt dat werkt. En ik ben er hen heel dankbaar voor, bereid te zijn dat te doen. |
02) OMGEVING
| Ik heb een buurvrouw met Parkinson en die kan het allemaal nog prima. Je ziet het niet aan je hè. Zo wat opmerkingen die je te horen krijgt. Vaak onbezonnen, maar o zo kwetsend. Het is niet leuk om ziek te worden en ook niet om het te zijn. Maar in de ogen kijken van een voor jou geliefd persoon en zien dat zij het er ook lastig mee hebben, is misschien nog wel erger. Dan kun je maar 1 ding gebruiken en dat is LIEFDE. Een knuffel, begrip, meebewegende mensen om je heen. Niets te hoeven uitleggen of, erger nog, te hoeven verdedigen. Een ziekte hebben is al vermoeiend genoeg zonder de last van anderen. Die moeten ze zelf maar dragen met hun gezonde schouders. |
01) START!!
| Waarom? Ben je het ook zo zat dat een gesprek alleen nog maar gaat over jouw gezondheid? Dat er nauwelijks ruimte is voor andere zaken? Daarom begin ik met dit blog. Kun je lezen (in je eigen tijd) hoe het met me is. En dat moet lucht gaan geven in gesprekken. Want ik ben benieuwd hoe met jouw gaat! En wat je bezighoudt. Daar ligt ook mijn passie voor helpen en dienstbaar zijn. Ik begin niet alleen een blog, maar ook een eigen zaak. Om JOU te helpen je mooiste leven te leven. Je hebt een ziekte, maar je bent meer dan dat. Soms raak je even van de weg. Dan heb je natuurlijk de specialist, huisarts en verpleegkundige, die kunnen helpen. Maar het is ook belangrijk dat het in je bovenkamer op-een-rijtje blijft… neem contact op! |